115 · pagina 10/10
Welke Spaanse stijlen hun plek in een open fles echt verdienen, en hoe je een kaart per glas bouwt die zichzelf verkoopt in een Amsterdamse eetzaal: het anker, de witte, de wildcard.
Llicorella is niet één gesteente. Een veldgids voor het leisteen, schist en kwarts die Priorat laten spreken, en de op leisteen gegroeide Spaanse rode die het idee laten proeven.
Waarom de Spaanse wijnen die het in een Amsterdamse eetzaal goed doen, gekozen worden voor de lokale tafel, de pittigheid en het licht van de grachtenpanden, en niet voor de kaart van Spanje.
Op droesem gerijpte, oxidatieve en laat uitgebrachte Albariño: de dialecten voorbij de frisse exportstijl, hoe elk smaakt, en de flessen die bewijzen dat de druif rijpt.
Wat hoogte en oude stokken met Garnacha doen: hoe de Sierra de Gredos een misbegrepen werkpaard verandert in een bleke, geparfumeerde, Bourgondisch gevormde rode, en de flessen om het te proeven.
Hoe je Spanjes zilte, nootachtige, fruitarme witte combineert: onze onversterkte Jerez-Palomino bij bouillon, gerijpt vlees en oude kaas, en de laat geoogste witte voor het zoete einde.
Rioja voorbij de hout-en-vanillekarikatuur: hoe de regio naar dorpswijnen ging, zijn witte wijnen herleefde en voorbij de rijpingslabels keek, en waar je het proeft.
